yeditepeseckileri

yeditepe şiir&ezgi (güfte) 1.Mehmet Akif ERSOY

iSTiKLAL MARŞI

Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak
Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak.
O benim milletimin yıldızıdır parlayacak!
O benimdir, o benim milletimindir ancak!

Çatma, kurban olayım, çehreni ey nazlı hilal!
Kahraman ırkıma bir gül… ne bu şiddet, bu celâl?
Sana olmaz dökülen kanlarımız sonra helal.
Hakkıdır, Hakk’a tapan milletimin istiklal.

Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım;
Hangi çılgın bana zincir vuracakmış? Şaşarım!
Kükremiş sel gibiyim, bendimi çiğner, aşarım.
Yırtarım dağları, enginlere sığmam, taşarım.

Garbın âfâkını sarmışsa çelik zırhlı duvar.
Benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var.
Ulusun, korkma! Nasıl böyle bir imânı boğar,
‘Medeniyyet!’ dediğin tek dişi kalmış canavar?  

Arkadaş, yurduma alçakları uğratma sakın;
Siper et gövdeni, dursun bu hayâsızca akın.
Doğacaktır sana va’dettiği günler Hakk’ın,
Kim bilir, belki yarın, belki yarından da yakın.

Bastığın yerleri ‘toprak’ diyerek geçme, tanı!
Düşün altındaki binlerce kefensiz yatanı.
Sen şehid oğlusun, incitme, yazıktır, atanı.
Verme, dünyâları alsan da bu cennet vatanı.

Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki feda?
Şühedâ fışkıracak toprağı sıksan, şühedâ!
Cânı, cânânı, bütün varımı alsın da Hudâ,
Etmesin tek vatanımdan beni dünyâda cüdâ.

Rûhumun senden İlahî, şudur ancak emeli:
Değmesin ma’ bedimin göğsüne nâ-mahrem eli!
Bu ezanlar-ki şehâdetleri dinin temeli-
Ebedî yurdumun üstünde benim inlemeli.

O zaman vecd ile bin secde eder -varsa- taşım.
Her cerîhamdan, İlâhî, boşanıp kanlı yaşım;
Fışkırır  rûh-ı mücerred gibi yerden na’şım;
O zaman yükselerek arşa değer belki başım!

Dalgalan sen de şafaklar gibi ey şanlı hilâl!
Olsun artık dökülen kanlarımın hepsi helâl.
Ebediyyen sana yok, ırkıma yok izmihlâl;
Hakkıdır, hür yaşamış, bayrağımın hürriyet,
Hakkıdır, Hakk’a tapan milletimin istiklâl!

Mehmet Akif Ersoy *

1998, 1999,  2000 Yeditepe gezilerinin 6. basamağı Edirnekapı Şehitliği girişinden Akif kabrine yürüyüş esnasında Banu Çelebi ve Filiz Yıldırım yönetimlerindeki koro okuyuşları anısına…

 

ASIM`DAN

……..Bekçi hırsız yakalar bağda, koşar der ki Bey’e,

-Bağladım haydudu, zar zor, ayağından direğe.

-Ayağından mı dedin? Kolları meydanda demek!

Ulan, aptal mı nesin? Şimdi çözer..-Kim çözecek?

-Hele bak! Kendi çözer elleri boştaysa…-Paşam,

Hiç telâş etme!-Neden?-Çünkü bizim köylü adam…

-Ne çıkar? Gitti gider…-Gitmesinin var mı yolu?

Tut ki, ben bilmemişim bağlanacakmış da kolu;

Ayağından ipi gevşetmeyi akl etmez o da.”

Biz de bir köylüleriz, yanlamışız bir yurda.

Öyle hiç kendini aldatmaya kalkışmamalı,

Hangimiz, başka metâız? Hepimiz Tırhallı!

Medresen var mı senin? Bence o çoktan yürüdü.

Hadi göster bakayım şimdi de İbnü’r-Rüşd’ü?
İbn-i Sînâ niye yok? Nerde Gazâlî görelim?

Hani Seyyid gibi, Râzî gibi üç beş âlim?

En büyük fâzılınız; bunların âsârından,

Belki on şerhe bakıp, bir kuru manâ çıkaran.

Yedi yüz yıllık eserlerle bu dînin hâlâ,

İhtiyâcâtını kabil mi telâfî? Asla.

Doğrudan doğruya Kur’an’dan alıp ilhâmı,

Asrın idrâkine söyletmeliyiz İslâm’ı.

Kuru dâvâ ile olmaz bu, fakat ilm ister;

Ben o kudrette adam görmüyorum, sen göster?!

………. 

ORDUNUN DUASI

Yılmam ölümden, yaradan, askerim;

Orduma “gazi” dedi Peygamber’im

Bir dileğim var, ölürüm isterim:

Yurduma tek düşman ayak basmasın!

Âmin! Desin hep birden yiğitler,

“Allahu Ekber!” gökten şehitler.

Âmin! Âmin! Allahu Ekber!

Türk eriyiz, silsilemiz kahraman…

Müslümanız, Hakk’a tapan Müslüman.

Putları Allah tanıyanlar, aman,

Mescidimin boynuna çan asmasın.

Millet için etti mi ordum sefer,

Kükremiş arslan kesilir her nefer

Döktüğü kandan göğe vursun zafer,

Toprağa bir damlası boş akmasın.

Ey Ulu Peygamberimiz, nerdesin?

Dinle minaremde öten gür sesin!

Gel bana yar ol ki cihan titresin!

Kimse dönüp süngüme yan bakmasın… 

ÇANAKKALE  SEHİTLERİ’NE*

Şu Boğaz Harbi nedir? Var mı ki dünyada eşi?

En kesif orduların yükleniyor dördü beşi,

-Tepeden yol bularak geçmek için Marmara’ya-

Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya.

Ne hayâsızca tehaşşüd ki ufuklar kapalı!

Nerde –gösterdiği vahşetle “bu, bir Avrupalı!”

Dedirir –yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi,

Varsa gelmiş, açılıp mahpesi, yahud kafesi!

Eski Dünya, Yeni Dünya, bütün akvam-ı beşer,

Kaynıyor kum gibi… Mahşer mi, hakîkat mahşer.

Yedi iklîmi cihânın duruyor karşında;

Ostralya’yla beraber bakıyorsun: Kanada!

Çehreler başka, lisanlar, deriler, rengârenk;

Sâde bir hâdise var ortada: Vahşetler denk.

Kimi Hindû, kimi yamyam,  kimi bilmem ne belâ…

Hani, tâûna da züldür bu rezîl istîlâ!

Ah o yirminci asır yok mu, o mahlûk-ı asîl,

Ne kadar gözdesi mevcûd ise hakkıyle sefîl,

Kustu Mehmetçiğin aylarca durup karşısına;

Döktü karnındaki esrârı hayâsızcasına.

Maske yırtılmasa hâlâ bize âfetti o yüz…

Medeniyet denilen kahpe, hakîkat, yüzsüz.

Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı;

Beriden zelzeleler kaldırıyor a’mâkı;

Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin:

Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.

Yerin altında cehennem gibi binlerce lağam;

Atılan her lâğamın yaktığı yüzlerce adam.

Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer;

O ne müthiş tipidir :  savrulur enkaaz-ı beşer…

Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak;

Boşanır sırtlara, vâdîlere, sağnak, sağnak.

Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller,

Yıldırım yaylımı tûfânlar, alevden seller.

Veriyor yangını, durmuş da açık sînelere,

Sürü halinde gezerken sayısız tayyâre.

Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermîler…

Kahraman orduyu seyret ki bu tehdîde güler!

Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;

Alınır kal’a mı göğsündeki kat kat îman?

Hangi kuvvet onu hâşâ, edecek kahrına râm?

Çünkü te’sîs-i ilâhî o metîn istihkâm.

Sarılır, indirilir mevkî-i müstahkemler,

Beşerin azmini tevkîf edemez sun’-ı beşer;

Bu göğüslerse Hudâ’nın ebedî serhaddi;

“O benim sun’-ı bedîim, onu çiğnetme!” dedi.

Âsım’ın nesli diyordum ya… nesilmiş gerçek;

İşte çiğnetmedi nâmûsunu, çiğnetmeyecek.

Şühedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar…

O, rükû, olmasa, dünyada eğilmez başlar,

Vurulup tertemiz alnından uzanmış yatıyor

Bir hilâl uğruna Yâ Rab, ne güneşle batıyor

Ey bu topraklar için toprağa düşmüş asker

Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer

Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor tevhîdi

Bedr’in  arslanları ancak, bu kadar şanlı idi

Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın

“Gömelim gel seni târîhe” desem sığmazsın..

Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitab,

Seni ancak ebediyyetler eder istîâb.

“Bu, taşındır” diyerek Kâbe’yi diksem başına

Rûhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;

Sonra gök kubbeyi alsam da ridâ nâmıyle,

Kanayan lahdine çeksem bütün ecrâmıyle;

Ebr-i nîsânı açık türbene çatsam da tavan,

Yedi kandilli Süreyyâ’yı uzatsam oradan;

Sen bu âvîzenin altında bürünmüş kanına,

Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına,

Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem;

Gündüzün fecr ile âvîzeni lebrîz etsem;

Tüllenen mağribi, akşamları, sarsam yarana…

Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırana.

Sen ki, son ehl-i salîbin kırarak savletini;

Şarkın en sevgili sultânı Salahaddîn’i,

Kılıç Arslan gibi iclâline ettin hayrân…

Sen ki, İslâm’ı kuşatmış, boğuyorken hüsrân,

O demir çemberi göğsünde kırıp parçaladın;

Sen ki, rûhunla beraber gezer ecrâmı adın;

Sen ki, âsâra gömülsen taşacaksın…. Heyhât!

Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihât…

Ey şehîd oğlu şehîd, isteme benden makber,

Sana âğûşunu açmış duruyor Peygamber…

————

*(İtaliklenen mısraların Sadeddin Kaynak’a ait bestesini ilk olarak paylaştığımız Mustafa Bahçekapılı’nın sınıfı 6-D 2001 ve bütün gezi ekipleriyle Edirnekapı Şehitliği ziyaretlerinde gerçekleşen koro terennümler hatırasına…

 HATIRALAR’DAN (M.AKİF ERSOY)

O nuru gönder, İlâhî, asırlar oldu yeter!

Bunaldı milletin âfâkı, bir sabah ister…

İnâyetinle halâs et ki, dalga dalga zalâm

İçinde kaynamasın çırpınıp duran İslâm!..

Bu secdegâha kapanmış yanan yürekler için;

Bütün solukları feryâd olan şu mahşer için;

Harîm-i Kâ’ben için; sermedî Kitâb’ın için;

Avâlimindeki âyât-ı bîhesâbın için;

Nasîb-i dâimi hüsrân kesilmiş ümmet için;

Şu hâk-i pâke bürünmüş semâ-yı rahmet için:

Biraz ufukları gülsün cihân-ı İslâm’ın!

Hudûdu yok mu bitmez, tükenmez âlâmın?

O çünkü âleme hâkim yegâne kudret iken,

Bir inkılâb ile mahrûm olunca azminden

Esâretin ne kadar şekli varsa katlandı…

Vatanlarında garîb oldu kendi evlâdı!

O azmi sen vereceksin ki eylesin cereyân

Soluk benizlere kan, inleyen göğüslere can…

O rûhu ver ki, İlâhî, kıyâm edip dînin,

Zemîne feyzini yaysın hayât-ı mâzînin…

Henüz dua ediyordum ki, “Yâ Rasûlallah!”

Nidâsı kükreyerek bir kanaldı tayf-ı siyâh,

Basıp eşikleri tutmuş yığınla gölgelere,

Süzüldü uçtaki “Bâbü’s- Selâm” önünde yere.

Mehîb sayfası hâlâ fezâda çınlardı,

Ki yükselip yeniden, yardı geçti eb’âdı.

Düşünce Ravza-i Peygamber’in ayaklarına;

Sarıldı göğsüne çarpan demir kuşaklarına.

Dikildi cephe-i dîdâr önünde, müstağrak.

Diyordu inleyerek: —Yâ Nebî, şu hâlime bak!

Nasıl ki bağrı yanar, gün kızınca Sahrâ’nın;

Benim de ruhumu yaktıkça yaktı hicrânın!

Harîm-i pâkine can atmak istedim durdum;

Gerildi karşıma yıllarca âilem, yurdum,

“Tahammül et!” dediler… Hangi bir zamana kadar?

Ne bitmez olsa tahammül, onun da bir sonu var.

Gözümde tüttü bu, andıkça yandığım, toprak;

Önümde durmadı artık, ne hânümân, ne ocak…

Yıkıldı hepsi… Ben aştım diyâr-ı Sûdân’ı

Üç ay “Tihâme!” deyip çiğnedim beyâbânı.

Kemiklerim bile yanmıştı belki Sahrâ’da;

Yetişmeseydin eğer, yâ Muhammed, imdâda:

Eserdi kumda yüzerken serin serin nefesin;

Akar sular gibi çağlardı hertarafta sesin!

İrâdem olduğu gündür senin irâdene râm,

Bir an için bana yollarda durmak, oldu haram.

Bütün heyâkil-i hilkatle hasbihâl ettim;

Leyâle derdimi döktüm, cibâli söylettim!

Yanıp tutuşmadan aylarca yummadım gözümü…

Nücûma sor ki bu kirpikler uyku görmüş mü?

Azâb-ı hercine katlandım elli üç senedir…

Sonunda alnıma çarpan bu zâlim örtü nedir?

Beş altı sîneyi hicran içinde inleterek

Çıkan yüreklere hüsrân mı, merhamet mi gerek?

Demir nikaabını kaldır mezâr-ı pâkinden!

Bu hasta rûhumu artık ayırma hâkinden!

Nedir o meş’ale? Nûrun mu? Yâ Rasûlallâh!………

..Sükûn içinde bir an geçti, sonra bir kısa “âh!…”

Ne gördüm, oh! Serilmiş zemîne Sûdan’lı…

Başında, ağlayarak bir zavallı Seylan’lı,

Öpüp öpüp kapıyor elleriyle gözlerini…

Bitince hârice nakliyle gasli, tekfîni,

“Bâkî”*’ye gitti şehîdin vücûd-i fânîsi;

“Harem”de kaldı, fakat rûh-i câvidânîsi… 

——-

*Bâkî: Medine mezarlığı. Tihâme: Mekke

**İtaliklenen mısralar,  Sümeyye Elif Sülûk’ün takımı Çağla Keni, Burcu Özcan, Esma Çakırbey  ve 2004 6-B’si ile paylaşılan Ömer Karaoğlu ezgisi (”bağlama”lı dersler) anısına…

HÂLÂ MI BOĞUŞMAK?

Sen! Ben! desin efrat, aradan vahdeti kaldır,

Milletler için işte kıyamet o zamandır.

Mâzîlere in, mahşer-i edvârı bütün gez:

Kanûn-ı ilâhî, göreceksin ki, değişmez...

……..

Bambaşka iken her birinin ırkı lisânı,

Ahlâkı, telakkîleri, iklîmi, cihânı,

Yekpâre kesilmiş tutulan gâye için de,

Vahdetten eser yok bir avuç halkın içinde!

Post üstüne hem kavgaların hepsi nihayet;

Hâlâ mı boğuşmak? Bu ne gaflet, ne rezalet!

“Hürriyyeti aldık!” dediler, gaybe inandık;

“Eyvah, bu bâzîçede  bizler yine yandık!”

Cem’iyyete bir fırka dedik, tefrika çıktı:

Sapsağlam iken milletin erkânını yıktı.

“Turan İli” nâmıyla bir efsane  edindik;“

Efsane, fakat gaye!” deyip az mı didindik?

Kaç yurda veda etmedik artık bu uğurda?

Elverdi gidenler, acıyın eldeki yurda!

 1918.

Yorumlar