yeditepeseckileri

ceren’ce

omertolgay — Mon, 05 Mar 2007 21:45:55 +0000

cennet bahçelerinde bir dal değilim

esen rüzgarla giden şal değilim

rengarenk kır çiçeklerinden gül değilim

en yüce dağ başında kar değilim

narin papatyalardan tek bir taneyim

ay güneşe

yemin ettirir

dünya beni ne kadar seviyorsa

elbet sen de beni o kadar seveceksin

maziyi benimle yeneceksin

ileriye benimle geleceksin

rüyana benimle dalacaksın değil mi?

bir adım

omertolgay — Mon, 05 Mar 2007 21:40:23 +0000

boşlukta mutluluk bekleyen bir el

hareketsiz ve sessiz

sonsuzca bir bekleyiş ve ecel

gün ağarır çaresiz fersiz

bir fedakarlık mücadele bir çırpınış

zamanı parçalar yürekte bir kapı

ellerinde bir avuç nur onu anış

mutluluk zamanda bir adımdı

hayat

omertolgay — Mon, 05 Mar 2007 21:34:14 +0000

solgundu güneş

sessizdi yağmur

ve her yürek yalnızdı kafesinde

yediyordu zaman hayatı

anlaşılmak istiyordu hayat

zamanın derin bir köşesinde

izin verse bu acımasız kargaşa

ve her yürek ağlayabilse haline

hüzünlere eş bir çığlık kopsa

umut kavuşsa eşsiz güneşine

KİTÂB-I AŞK

omertolgay — Mon, 19 Feb 2007 20:18:53 +0000

Bazı anlar vardır. Sana bakan gözler istersin, seni anlatan ufak bir fısıltı, soluk veren yakın bir nefes. Ve dilemek, akşamla birlikte kayan yıldızlarla sabahı, dalıvermek küçük bir çocuğun avuçlarından aldığın hayalle masallara, sonunda; uyanmak; yeniden unutulmuş gözlerle, rüzgârın yardım edemediği geminin içinde. Dalgalar satırların ardında, liman olmuştur artık okunan her mısra Tanpınar’ın gölgesinde “Sahnenin Dışındakiler”le figüran olmak bir anda. Attığın her adım Hecenin beş Şairi’ni hatırlatır sana. Akşam olmuş gökyüzü bulutlarla kaplıdır. Yaşadığın şu an suçluysan sana sıcak bir el, üç beş satırdan arta kalanlardır. Avutmak istersen kendini karanlık gecede. Hayat birer birer düşürür maskesini, unutulduğun anda Fuzûlî’nin hayatına dair bildiklerindir seni susturan. Rafta duran birkaç tozlu kitap, gün doğarken dost olmuştur yalnızlığa. Ve, senin peygamberlerinin bir mağara ortasında titreyerek işittiklerini ne de dinlemekle seni secdeye vardıran sesi, yıldızlar bile anlatamaz, kelimelerin düğümlendiği anda satırlar yazmak zamanı geldiyse. Son bulurken güneşin yıldıza verdiği sözler, umutların senden ayrılma vakti çoktan gelmiştir ve sen mısralardaki gibi mecbursundur unutmaya ve yine sen mecbursundur satırlardaki gibi ağlamaya. Her fırsatta ‘yeniden’ demeye. Taş mermerlerin üstünde, bedeninde köleliğin acısıyla son bulursun gün batımında. Şu ana kadar yaşadığın tek şey tutulduğun son fırtınayla Kitâb-ı Aşk’tır yanındaki…

ESRA ÇAMLICA “KÖY HALİ”

omertolgay — Mon, 19 Feb 2007 15:49:06 +0000

Her olumsuz olayda sabrını kullanan, öğrencilerine bir baba gibi davranan canım öğretmenime.

Ayağımda kara lastik,

elimde kazma, kürek,

Evimizde kalmaadı

bir lokma sıcak ekmek.

Sizler parfüm kokuyorsunuz,

biz ise tezek,

Kışın üstünüzde gocuk var,

bizimkinde ince yelek.

Bizde yoktur sabah 10′ da kalkmak ,

Oğlanlara yazı yazmak.

Anne babaya karşı gelmek,

Kalpleri kırıp, canları yakmak.

Buranın insanı başkadır,

Evlerimiz yamaçtadır.

Asıl akıl bizde değil,

Uçan bülbül ve kuştadır.

Gülşen Narin BUGÜN HAVA GÜZEL

omertolgay — Mon, 19 Feb 2007 15:17:27 +0000

Bugün hava güzel,

Bugün içim içime sığmıyor.

Annemden mektup aldım,

Memlekette gibiyim.

Allah’ a çok şükür karnım tok;

Elimi uzatsam kahve fıncanı dudaklarımda,

Kuşlar kaçmıyor benden;

Bir güvercinin kanadını da okşuyorum

Göklerin maviliği,

Serçelerin cıvıltısıyla siniyor içime

Bulutların ipek gölgesi

Çocukların yüzünde hışırdıyor

Çember çeviriyorum çocuklarla beraber,

Elimde çember olmadan

Düşüncelerimizi nura gark eden düşüne sor,

Bu insanları kardeş biliyorum

Cümlenin sağlığına duacıyım

Eğer ölürsem,

Helalleşmeye vakit kalmadı

Hatırdan çıkarmayın beni

Dünyaya benden selam olsun,

Her nefes alıp verişinizde

Seni çok seviyorum

6-D 2005

SAVAŞ KARATAŞ Mutluluk

omertolgay — Sun, 18 Feb 2007 08:13:23 +0000

Mutluluğun insanların yaşamında çok büyük bir önemi vardır. Mutluluk olmadan yaşamak mümkün değildir. Hepimizin hayattaki en büyük hedefi elbette o mutlu bir hayat sürmektir. Bu yüzden mutlu olmaya çalışmalıdır.

Mutluluk maddi zenginlikle asla kazanılamaz. Maddi varlık mutluluğu olumlu yönde etkilemez. Etkiler diyenler yanlış düşünmüş olurlar. Maddi varlıkla sadece satılabilen şeyler alınabilir. Oysa mutluluk kendiliğinden kazanılır. Mutlu olmak insanların elindedir.

Mutluluğun kazanılması hem kolay hemde zor bir kavramdır. Kolay kazanılan yönü; insanlar birbirlerine saygı ve hoşgörü gösterirse elde edilir. Zor olan yönü ise; mutluluğu para ile kazanabilirim, düşüncesine kapılmaktır. Toplumda böyle düşünen insanlar sürece değil mutlu olmak, gülmek bile güçleşir.

Yankçu ne güzel söylemiş: “İnsanlar mutluluğun yalnızca maddi ihtiyaçların karşılanması olmadığını kavrar. Böylece toplum maddi şeylerin ötesinde olan ödüller sistemi oluşturur.”

Bence bugün sahip olduklarımız bile mutlu olmamız için yeterlidir. Evde, okulda, işyerinde veya herhangi bir yerde olabilmemiz için paramızın olması gerekmiyor.

Çoğu kez televizyonda izlediğimiz ünlülerin bile özel hayatlarının veya ruhsal yapılarının pek de normal olduğunu görmüyoruz. Çünkü insanların gözünü para hırsı bürümüş durumda. İstatistiklere göre böyle insanlar bir türlü mutluluğu yakalayamıyorlar. Çünkü stresli bir yaşamları var. Ailelerine, arkadaşlarına vakit ayıramıyorlar. Düşünün ne kadar acı bir durum. İnsanlar genellikle şu şekilde düşünürler:Ah bir param olsaydı şu arabayı alabilseydim.Hatta itiraf edelim biz bile bazen bu şekilde düşünüyoruz.

Ama tabi ki bu düşüncelerimizi değiştirmemiz lazım. Aksi taktirde bu bizim ruhsal yapımıza ve tabiki sağlığımıza zarar verecektir. Paranın bize verebileceği veremeyeceği şeyler var. Para bize başkalarının yaşamında değişiklik yapma gücü verebilir, ancak bunu yapma arzusunu vermez.Para bize yeteneklerimizi geliştirecek zamanı verebilir,ancak bunu yapacak cesareti ve disiplini vermez.Kısacası para kendisi için ne istediğimize ve onu nasıl kullanacağımıza bağlı olarak bize, özgürleşmemizde ve köleleşmemizde yardım edebilir.

Bence gerçek mutluluk, içten gelen mutluluktur. Bu mutluluk karşılıklı sevgi ve saygıyla olur.Maddi zenginlikle alakası yoktur.İşte bunu benimsedikten sonra eminim mutluluk çok kolay kazanılacaktır.

Hilal Karayılmaz SEVGİ VE BARIŞ

omertolgay — Fri, 16 Feb 2007 20:27:45 +0000

6 C / 2003

İslam dini, sevgi ve barış dinidir. Herkesin birbirini sevmesini, barış içinde yaşamasını ister. Dostça ve kardeşçe bir yaşam sürmemizi öğütler.

İslam dini, başkalarına zarar verecek davranışları da yasaklar. Gıybeti, iftirayı, hileyi, yalanı kötü davranışlar olarak nitelendirmiştir. Eğer bir toplumda bunlar yapılsaydı bu toplum çok büyük zarar görür, güvensizlik artar, birlik ve bütünlük bozulurdu, dostluklar olmazdı. İslam dini bütün bunları bu nedenle yasaklamıştır. Dinimiz sevgi ve barış içinde yaşamamızı istediğinden “sevgi ve barış” anlamına gelen “İslâm” onun adıdır. Nitekim bu dindeki insanlar İslam’n bilincindedirler; sevgi ve barış içinde yaşarlar. Bunları gerçekleştirebilmek için Allah buyruklarını severek yerine getirirler. Onlar sevmeyi başarmak ve sevilmeyi hak etmek için çabalarlar.

Biz insanları sever, saygı gösterir ve insanlara hoşgörülü davranırsak, insanlar da bizi severler. Böylece bizler de sevilmeyi hak etmiş oluruz. Sevmeyi başarmak için kötü davranışlardan kaçınmalı, insanların kusurlarını görmezden gelmeliyiz. Eğer biz böyle davranırsak hem sevmeyi başarmış oluruz, hem de sevilmeyi hak etmiş…

Bizim dinimiz sevgi ve barış dinidir. Bu dine inananlar zaten bunları bilirler. Toplumda bu sevgi ve barış ortamını oluşturmak için de hem sevmeyi başarmalı hem de sevilmeyi hak etmeliyiz. İslam dininin emirlerini yerine getirir ve insanlara sevgi ve saygı ile yaklaşırsak bunu başarmış oluruz.

Gülşen Mutlu BIRAKMIYORLAR

omertolgay — Fri, 16 Feb 2007 20:18:26 +0000

Pişmanım anam doğduğum güne,

Mutlu olmak hakkım olsa bile.

Bir zalim düşürdü beni bu hale,

Pişmanım anam bırakmıyorlar.

İster miydim soğukta dağda yatmayı,

Anaların yüreğinde taş yakmayı.

Veren Allah korusun bu silahı,

Pişmanım anam bırakmıyorlar.

Dost bildiklerim pusuda yatıyor,

Kaçmaya kalksam namlu dikiyorlar.

Her gece bir zalim nöbet tutuyor.

Pişmanım anam bırakmıyorlar.

Bir zalim alnıdan vurdum diyor.

Dönenin sonu ölümdür diyor.

Ne kadar pişman olursan ol diyor.

Pişmanım anam bırakmıyorlar.

Her gün biraz daha azalıyorlar.

Çoğu pişman söyleniyorlar.

Ölüm soğuktur diyorlar.

Pişmanım anam bırakmıyorlar.

Bir gün duyulur ölüm haberim.

Etrafa saçılır kanlı bedenim.

İbret olsun benim kaderim.

Pişmanım anam bırakmıyorlar.

Sana sözüm ağlama anam.

Bırak derdime kendim yanam.

Sevdiğim o yare selam söyleyin.

Pişmanım anam bırakmıyorlar.

GÜLŞEN MUTLU 6/C - 2004 1318

Ömür Tozal “GELİNLİK”

omertolgay — Thu, 15 Feb 2007 20:48:00 +0000

İstanbul’da yapayalnız ve ihtiyar bir kulübe. Camları kırık, gözleri hüzünlü bir kulübe. İçinde ise bir nine ile torun yaşıyordu. Ninenin ismi Hatice, torununun ismi ise Ahmet’ti. Ahmet, on bir yaşında okula gitmeyen fakat sokaklarda bulduğu üstü yazılmamış kirli beyaz kâğıtlara üç beş boya kalemi ile dünyasını sığdırmaya çalışan sevimli bir çocuk. Hatice Nine ise yaşlanmış, saçlarına kar yağmış seksen beş yaşında bir nine. Ama şu an hastalanmış, gıcırdayan ve eskiyen tahtaların üstündeki yırtık bir döşek üzerinde yatıyordu. Mevsim kıştı. Ahmet, artık İstanbul’a kar yağmasını ve o, yağan kara bakarak hayâllerini eski kâğıtlara dökmek istiyordu. İçeriye müthiş bir soğuk girdi. Ahmet kırık camın kenarında Ahmet kırık camın kenarında, yırtık kâğıtlara resim yapıyordu. O an elinin üstüne küçücük bir kar tanesi düştü. Evet, kar yağıyordu. Birdenbire yerinden kalkarak, sevinç çığlıkları atmaya başladı. Kar yağıyordu. Çok mutluydu. Artık geriye kalan kâğıtların üstüne kocaman bir kardan adam yapabilecekti. Gaz lambasının ışığı yavaş yavaş titriyordu. İçeriye giren karla birlikte gaz lambası da üşümeye başladı. Ahmet bütün eşyasını topladı. Ve kirli, kırık camın kenarına geçip, dışarıda yağan kara bakarak kâğıdına bir kardan adam çizdi. Kenarlarına da beyaz beyaz karlar. Kâğıdı eline alır almaz hemen ninesinin yanına koştu ve büyük bir övünmeden sonra resmini gösterdi: “Nine resmim nasıl olmuş?” Ninesi ise titreyen ve gücünü kaybeden sesiyle “Çok güzel olmuş oğlum” dedi. Artık çok sevinçliydi. Hava yavaş yavaş karardı. Küçük ressam titreyen gaz lambasını söndürdü ve boş bulduğu iki sandalyenin üzerine uzandı. Zaman artık yavaş düşünerek ve hızlı adımlarla ilerledi. Ahmet’in gözleri birdenbire açıldı. İçi içine sığmıyordu. Canı öyle resim yapmak istiyordu ki bu uğurda her şeyini verirdi. Fakat o da ne?!.. akşam bütün kâğıtları bitmişti. Çünkü onların üstüne bir sürü kış resmi yapmıştı. Ama sandalyenin altında bir kâğıt vardı. Ama çok kirliydi. Bu durumda ne yapabilirdi ki?.. Mecburen alıp çizecekti. Epey bir düşündükten sonra karar verdi. Ama ışık az belirmişti gözüne. Aldı kalemlerini eline, uzun bir uğraştan sonra, birkaç ev ile İstanbul’u çizdi. Üzerine ise bir gelinlik gibi İstanbul’un üstünü örten karlar… Aslında o İstanbul’u karlı havalarda bir Gelin’e, üstündeki beyaz örtüyü de gelinliğe benzetiyordu. Hemen ninesinin odasına giderek başının üstündeki çiviyle kâğıdın üstüne bir delik açtı. Ninesi uyuyordu. Ne de güzel olmuştu şu gelin… Çok hoşuna gitmişti. Odadan çıktı ve camın kenarına doğru geldi. Karları seyretmeye dalmıştı. Gözü birden saçları dökülmüş kavak ağacına doğru yöneldi. Ağacın dalında bir tanecik gücünü kaybetmiş yaprak vardı. Sert ve huysuz esen rüzgâr o güçsüz ve dermansız yaprağı da dalından kopardı. Artık yaşlı kavağın hiç yaprağı yoktu. O ağacı yaşlı ninesi çok seviyordu. Özellikle şu son günlerde yapayalnız kalan yaprağı hep seyrediyordu. Her seyretmeden sonra torunu Ahmet’e o yaprağın dalından kopacağı an, kendisinin öleceğini söylüyordu. Küçük ressam birdenbire ani bir hızla odaya girdi. Ninesini telaşlı bir sesle çağırdı. Ama o uyanmıyordu. Son bir kez kulağını kalbine götürdü. Kalbi durmuştu. Evet o korkunç an gelmişti. Ninesini kaybetmişti. Hayatındaki tek varlığı ıssız rüzgârlar içerisinde, dalından kopan yaprakla birlikte resminde çizdiği o gelinliğin altında sonsuza kadar kaybolup gitmişti.

Ömür Tozal, 7/A, 2002. Bu mektubundaki hikâyeleriyle, askerliğini Amasya’da yapmakta olan Türkçe öğretmeni Ünal Bostan Bey’in İstanbul özlemini paylaştı.