yeditepeseckileri

Bazı anlar vardır. Sana bakan gözler istersin, seni anlatan ufak bir fısıltı, soluk veren yakın bir nefes. Ve dilemek, akşamla birlikte kayan yıldızlarla sabahı, dalıvermek küçük bir çocuğun avuçlarından aldığın hayalle masallara, sonunda; uyanmak; yeniden unutulmuş gözlerle, rüzgârın yardım edemediği geminin içinde. Dalgalar satırların ardında, liman olmuştur artık okunan her mısra Tanpınar’ın gölgesinde “Sahnenin Dışındakiler”le figüran olmak bir anda. Attığın her adım Hecenin beş Şairi’ni hatırlatır sana. Akşam olmuş gökyüzü bulutlarla kaplıdır. Yaşadığın şu an suçluysan sana sıcak bir el, üç beş satırdan arta kalanlardır. Avutmak istersen kendini karanlık gecede. Hayat birer birer düşürür maskesini, unutulduğun anda Fuzûlî’nin hayatına dair bildiklerindir seni susturan. Rafta duran birkaç tozlu kitap, gün doğarken dost olmuştur yalnızlığa. Ve, senin peygamberlerinin bir mağara ortasında titreyerek işittiklerini ne de dinlemekle seni secdeye vardıran sesi, yıldızlar bile anlatamaz, kelimelerin düğümlendiği anda satırlar yazmak zamanı geldiyse. Son bulurken güneşin yıldıza verdiği sözler, umutların senden ayrılma vakti çoktan gelmiştir ve sen mısralardaki gibi mecbursundur unutmaya ve yine sen mecbursundur satırlardaki gibi ağlamaya. Her fırsatta ‘yeniden’ demeye. Taş mermerlerin üstünde, bedeninde köleliğin acısıyla son bulursun gün batımında. Şu ana kadar yaşadığın tek şey tutulduğun son fırtınayla Kitâb-ı Aşk’tır yanındaki…